Pochowani na Cmentarzu Powązkowskim


Hanna Nałkowska - Bickowa

Data i miejsce urodzenia: 18 stycznia 1888 r., Warszawa
Data i miejsce śmierci: 24 września 1970 r., Warszawa
Nagrobek: Nagrobek Wacława Nałkowskiego
Lokalizacja grobu: kw. 219

Urodziła się w rodzinie Wacława i Anny z Safranków, siostra Zofii.

Rodzina Nałkowskich reprezentowała poglądy lewicowe, także i młoda Hanna sympatyzowała z Socjaldemokracją Królestwa Polskiego i Litwy, a w czasie rewolucji 1905 r. organizowała zbiórkę pieniędzy na partię. Jednocześnie prowadziła akcję nauczania dzieci chłopskich i robotniczych, za co w 1930 r. dostała odznaczenie z okazji 25-lecia walki o szkołę polską.

Bardzo wcześnie zdecydowała się na karierę artystyczną i po ukończeniu pensji Emilii Pankiewiczówny uczyła się rzeźby u Teodora Skoniecznego (szkoła przy Muzeum Rzemiosł i Sztuki Stosowanej), chodziła na wykłady z architektury, perspektywy, anatomii, prywatne lekcje rysunku, a także... filozofii, ekonomii politycznej i socjologii. W 1916 r. wstąpiła do warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, gdzie uczyła się malarstwa u Edwarda Trojanowskiego, Stanisława Lentza i Karola Tichego oraz rzeźby u Xawerego Dunikowskiego i Edwarda Wittinga. Dalsze studia w zakresie pracy w różnych materiałach rzeźbiarskich odbyła we Włoszech i Francji.

Debiutowała w 1913 r. wystawiając w salach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych rzeźbę Helenka. W okresie międzywojennym jej prace wystawiano m.in. w Warszawie (m.in. Instytut Propagandy Sztuki), Poznaniu, Łodzi, Lublinie, Lwowie, a także w Paryżu i Nowym Jorku. W 1937 r. na Wystawie Światowej w Paryżu została uhonorowana medalem za medalion z podobizną Wacława Nałkowskiego (z 1934 r.) i za rzeźbę Ewa. Niestety większość z jej prac przedwojennych nie zachowała się.

Twórczość Nałkowskiej była bardzo różnorodna. Spod jej dłuta wyszły liczne popiersia (m.in. Stefana Żeromskiego, Ewy Szelburg-Zarembiny, Wacława Nałkowskiego, gen. Orlicz-Dreszera), medaliony (Władysława Tatarkiewicza, Jana Brzechwy), pomniki (m.in. poległym w I wojnie światowej w Dąbrowie Tarnowskiej), a także wiele innych prac np. Siłacz, Rytm (wyróżniona na konkursie przedolimpijskim 1948 r.), Prząśniczka (zakupiona przez Ministerstwo Kultury i Sztuki).

W 1924 r. wyszła za mąż za Maksymiliana Bicka (1882-1941), wpływowego urzędnika w Polskim Monopolu Tytoniowym, zazwyczaj jednak używała podwójnego nazwiska tj. Nałkowska-Bickowa. Owdowiała w 1941 r. (mąż popełnił samobójstwo w Lyonie). W 1952 r. poślubiła lekarza Zygmunta Stefanowicza (1876-1955) i tym razem zachowując panieńskie nazwisko tj. używała formy Nałkowska-Stefanowiczowa.

© Sowa
21.10.2007

 


Do góry