Pochowani na Cmentarzu Powązkowskim


Eugenia Kierbedź

Data i miejsce urodzenia: 1855 r.
Data i miejsce śmierci: 10 lipca 1946 r., Rzym
Nagrobek: bd.
Lokalizacja grobu: kw. M

Urodziła się jako córka Stanisława (1810-1899) i Marii z d. Janowskiej, siostra Michała (1854-1932).

Mężem jej był bratanek ojca, Stanisław (1845-1910), znany i ceniony w Rosji inżynier kolejowy. Miała z nim córkę Felicję zamężną z Waldemarem Tyszkiewiczem, a potem Romerem.

Eugenia Kerbedziowa przeszła do historii jako filantropka i działaczka społeczna. Dzięki niej wiele szacownych instytucji otrzymało własne gmachy, które i dziś zdobią Warszawę.

Pierwszym z nich (w 1914 r.) była siedziba Biblioteki Publicznej przy ul. Koszykowej, wystawiona zresztą na cześć męża Eugenii Kierbedziowej, Stanisława (fundatorka zastrzegła, aby gmach nosił imię Stanisławów Kierbedziów). Dalej były szkoły, szpitale, sanatoria, a nawet dom wypoczynkowy dla artystów, które bądź sama fundowała, bądź współfinansowała.

W 1923 r. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta), a w 1929 r. nadano jej honorowe obywatelstwo m.st. Warszawy.

Paradoksalnie, jak na "honorową obywatelkę Warszawy" Eugenia Kierbedziowa w Polsce przebywała rzadko. Większą część roku spędzała w Rzymie, a tylko na lato zjeżdżała do własnego majątku w Dłużniewie (gub. witebska). Po I wojnie światowej na stałe zamieszkała w Wiecznym Mieście.

W Warszawie i okolicach ufundowała m.in.:

© Sowa
26.12.2008

 


Do góry